Université d’Isfahan Revue des Études de la Langue Française 2008-6571 6 2 2014 07 01 مطالعه هنر ایرانی در رمان «در جستجوی زمان از دست رفته» L’étude de l’art persan dans À la recherche du temps perdu 33 42 20345 10.22108/relf.2635.20345 FR Mohammad Hossein Javari Professeur, Université de Tabriz, Tabriz, Iran Mina Darabiamin Maître assistante, Université de Tabriz, Tabriz, Iran Journal Article 2016 07 16 تمایل به دنیای شرق که در سال‌های 1880 و 1920 در فرانسه بسیار رواج یافته بود، اثر حضور خود را در بزرگترین رمان‌های آن دوران بر جای گذاشته است. آثار متعلق به آغاز قرن بیستم، هر یک به شیوۀ خاص خود شرقی متفاوت را به تصویر کشیدند. از نقطه نظر جغرافیایی، این شرق بسیار وسیع است و از شرق دورِ چین و ژاپن تا شرق میانۀ عرب و ایرانی را در برگیرد. در رمان مارسل پروست، تجزیه و تحلیل اندیشه‌های هنریِ وابسته به تصاویر تاریخی و تخیلی، و نیز تجزیه و تحلیل محیط‌های اشرافی و بورژوازی که تحت تأثیر فراون این تمایل به شرق بوده اند، تصویری پیچیده و گاه متناقض از شرق ارائه می‌دهند. از این دیدگاه، نقش ویژۀ هنر ایرانی در مقایسه با دیگر گرایش‌های هنری و غیربومی که راوی پروست را به خود جلب می‌کند، از دید خواننده پنهان نمی‌ماند. با آنکه سهم پرداختن به هنر ایرانی در اثر پروست بسیار اندک است، اما به نظر می‌رسد که این هنر به دور از ایجاد حس ساده‌انگارانۀ مدگرایی و یا شیک‌گرایی پتانسیلی تخیلی برای راوی پروست به ارمغان می‌آورد که به تصمیم وی برای ساختن جهان خاص هنری اش کمک می‌کند. در این مقاله تلاش می‌کنیم که از خلال رویکردی تصویرشناسانه و از طریق داده هایی که اینجا و آنجا در صفحات رمان «در جستجو» آمده است، به بازسازیِ تصویری بپرازیم که راوی پروست از هنر ایرانی در ذهن دارد. همچنین سعی خواهیم کرد تا به مطالعۀ نقش این تصویر در زیبایی‌شناسیِ کلی اثر پروست بپردازیم.  Le<br /> goût pour l’Orient, très à la mode dans les années 1880 et 1920 en France, marque<br /> la trace de sa présence dans les plus grands romans de l’époque. Les œuvres du<br /> début du vingtième siècle peignent, chacune à sa façon, un Orient spécifique.<br /> Du point de vue géographique, cet Orient se veut très vaste, en englobant l’Extrême-Orient<br /> de Chine et de Japon, jusqu’au Proche-Orient arabe et persan. Chez Proust, l’analyse<br /> de la pensée artistique rattachée à l’imagerie historique et utopique, ainsi<br /> que l’analyse des milieux aristocrate et bourgeois de l’époque, qui sont influencés<br /> intensivement par ce goût, offrent une image assez complexe et parfois paradoxale<br /> de l’Orient. Dans cette optique, le rôle particulier de l’art persan par<br /> rapport aux autres tendances artistiques et exotiques qui attirent le narrateur<br /> proustien ne restera pas caché aux yeux du lecteur. Bien que la part réservée<br /> par Proust à l’art persan soit infime, il nous semble que cet art, loin de<br /> susciter un simple sentiment du chic ou de la mode, procure au narrateur proustien<br /> un potentiel d’imagination qui contribue à la décision du narrateur pour créer<br /> son propre monde artistique. Dans cet article, à travers une approche<br /> imagologique, nous tentons de reconstruire, à travers des donnés semés dans de<br /> différentes pages de la Recherche, l’image que le narrateur proustien se<br /> fait de l’art persan. Nous penchons aussi sur l’étude du rôle qu’une telle<br /> image peut avoir sur l’esthétique générale de l’œuvre proustienne.  https://relf.ui.ac.ir/article_20345_185a2be47280f19511bd377a91c92687.pdf