دانشگاه اصفهان revue des études de la langue française 2008-6571 13 2 2021 12 01 مطالعۀ روایت‌‌شناختیِ ادبیات شگفت‌‌انگیز در: چرم ساغری، قهوه‌‌جوش، ونوس شهر ایل، سیلوی، اُرلیا، شیطانی‌‌ها و اُرلا مطالعۀ روایت‌‌شناختیِ ادبیات شگفت‌‌انگیز در: چرم ساغری، قهوه‌‌جوش، ونوس شهر ایل، سیلوی، اُرلیا، شیطانی‌‌ها و اُرلا 145 158 26902 10.22108/relf.2022.131303.1176 FR الناز خسروانی دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فرانسه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران لیلا غفوری غروی استادیار زبان و ادبیات فرانسه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران Journal Article 2022 02 18 ادبیات شگفت‌‌انگیز برپایۀ تردیدها و ناباوری‌‌ها ساخته شده است و در آن اتفاقات خارق‌‌العاده و توجیه‌‌ناپذیری در چارچوب فضای واقعی داستان رخ می‌‌دهد. این نوع ادبی از آغاز قرن نوزدهم بسیار باب بوده و ازنظر ساختاری و به‌‌ویژه در روند حکایت اتفاقات در طی این قرن دچار تغییراتی شده است. هدف پژوهش حاضر، شناسایی چگونگی روایت وقایع خارق‌‌العاده توسط نویسندگانی چون بالزاک، مریمه، گوتیه، نروال، باربی دورویلی و موپاسان است و بیان اینکه از چه فنون روایی سود جسته‌‌اند تا خوانندگان خویش را در خیالی‌‌بودن یا واقعی‌‌بودن وقایع داستان‌‌های خود همچنان مردد نگه دارند. این پژوهش با تلفیق مطالعۀ روایت‌‌شناختی و نوع‌‌شناختی آثار با تکیه بر نظریات ژرار ژنت انجام شده است تا ساختار روایی داستان‌‌ها مشخص و از نظر گذرانده شود. درنتیجه پژوهش حاضر نشان داد، در طی قرن نوزدهم در فرانسه، چگونه انتخاب زاویۀ دید، چارچوب زمانی - مکانی داستان‌‌ها و جایگاه شخصیت‌‌ها در تمام روایات در ایجاد فضای نوع ادبی شگفت‌‌انگیز مؤثر بوده است. هرچند طرحِ چارچوب واقعی و راویت به نگاه اول شخص که شرایط شگفت‌‌انگیزکردن داستان‌‌ها را فراهم می‌‌آورد، همچنان در تمام داستان‌‌ها حفظ شده است، فنون روایی از بالزاک تا موپاسان متحول شده‌‌اند. در اواخر قرن، نویسندگان چنان مرز میان خیال و واقعیت را بر هم ریخته‌‌اند که جداکردن آن از یکدیگر دشوار و گاه ناممکن به نظر می‌‌رسد. ادبیات شگفت‌‌انگیز برپایۀ تردیدها و ناباوری‌‌ها ساخته شده است و در آن اتفاقات خارق‌‌العاده و توجیه‌‌ناپذیری در چارچوب فضای واقعی داستان رخ می‌‌دهد. این نوع ادبی از آغاز قرن نوزدهم بسیار باب بوده و ازنظر ساختاری و به‌‌ویژه در روند حکایت اتفاقات در طی این قرن دچار تغییراتی شده است. هدف پژوهش حاضر، شناسایی چگونگی روایت وقایع خارق‌‌العاده توسط نویسندگانی چون بالزاک، مریمه، گوتیه، نروال، باربی دورویلی و موپاسان است و بیان اینکه از چه فنون روایی سود جسته‌‌اند تا خوانندگان خویش را در خیالی‌‌بودن یا واقعی‌‌بودن وقایع داستان‌‌های خود همچنان مردد نگه دارند. این پژوهش با تلفیق مطالعۀ روایت‌‌شناختی و نوع‌‌شناختی آثار با تکیه بر نظریات ژرار ژنت انجام شده است تا ساختار روایی داستان‌‌ها مشخص و از نظر گذرانده شود. درنتیجه پژوهش حاضر نشان داد، در طی قرن نوزدهم در فرانسه، چگونه انتخاب زاویۀ دید، چارچوب زمانی - مکانی داستان‌‌ها و جایگاه شخصیت‌‌ها در تمام روایات در ایجاد فضای نوع ادبی شگفت‌‌انگیز مؤثر بوده است. هرچند طرحِ چارچوب واقعی و راویت به نگاه اول شخص که شرایط شگفت‌‌انگیزکردن داستان‌‌ها را فراهم می‌‌آورد، همچنان در تمام داستان‌‌ها حفظ شده است، فنون روایی از بالزاک تا موپاسان متحول شده‌‌اند. در اواخر قرن، نویسندگان چنان مرز میان خیال و واقعیت را بر هم ریخته‌‌اند که جداکردن آن از یکدیگر دشوار و گاه ناممکن به نظر می‌‌رسد. https://relf.ui.ac.ir/article_26902_86eb0781c7a7be5878bcb54d7f2f5a6c.pdf