Université d’Isfahan Revue des Études de la Langue Française 2008-6571 15 2 2024 02 20 روایت نَسَبی نزد پاتریک مودیانو و آنائیس باربو-لاوالت: در مسیر تاریخ Le récit de filiation de Patrick Modiano et d’Anaïs Barbeau-Lavalette: Sur le sentier de l’Histoire Akram Ayati 15 28 28504 10.22108/relf.2024.141040.1234 FR Akram Ayati Maître de Conférences, Département de langue et littérature françaises, Université d’Ispahan, Ispahan, Iran Journal Article 2024 03 24 افول کلان‌روایت‌ها باعث شده است که انسان معاصر رابطه خود را با جهان بازتعریف کند و رشته‌های خود را به گذشته خود متصل کند تا از این موقعیت <br />پر تردید جدید و تکان دهنده‌ای که در آن قرار دارد، خارج شود. و به همین ترتیب، تعداد قابل توجهی از رمان‌های داستانی معاصر شکل گرفتند که حافظه و جستجوی اصل و نسب، دو مضمون اصلی نوشتار داستانی آنهاست که نویسنده سعی می‌کند به واسطه آنها به تسهیل بازسازی هویت شخصی و جمعی بپردازد. در این مقاله برآنیم تا به مطالعه تطبیقی رویکرد نوشتاری دو رمان از دو نویسنده معاصر، پاتریک مودیانو و آنائیس باربو-لاوالت بپردازیم. دورا برودر و زنی که فرار می‌خورد دو داستانی هستند که به عنوان فضاهای یادبودی عمل کرده و در بازیابی گذشته کمک می‌کنند. هدف این پژوهش پاسخ به این سوال اصلی است: این دو نویسنده چه راهبردهای نوشتاری و روایی را برای تبدیل داستان به فضایی برای بازسازی خاطره به کار برده‌اند؟ با ثبت حافظه گونه خاطرات چه اهدافی را دنبال می‌کنند؟ از چه منظر این دو داستان به گرایش داستان‌های نسبی تعلق دارند؟ تحلیل این دو داستان نشان می‌دهد که نوشتار داستان نسبی با چرخش به سمت گذشته خانوادگی ثبت شده در بستر تاریخ به تسکین مشکلات هویتی راوی کمک شایانی کرده است. La chute des métarécits a mené l’homme contemporain à redéfinir son rapport avec le monde et à renouer ses ficelles à son passé pour sortir de cette nouvelle position de bascule dans laquelle il s’est enfoncé. Se foisonne ainsi un nombre considérable des romans fictionnels contemporains marqués par le boom de la mémoire et la recherche de la filiation. Ces deux éléments fonctionnent en effet, comme ancrages auxquels l’auteur essaie de s’attacher afin de procéder à une reconstruction identitaire individuelle autant que collective. Nous nous intéressons dans ce présent article, à l’étude comparée de la démarche scripturale de deux écrivains contemporains, Patrick Modiano et Anaïs Barbeau-Lavalette dans <em>Dora Bruder </em>et <em>La femme qui fuit</em>, dont l’écriture narrative se transforme en espace mémoriel et dont l’approche d’écriture agit comme support de la récupération du passé. Quelles sont les stratégies narratives mises en œuvre par les deux écrivains pour faire de la fiction, espace de relais de la construction mémorielle? Quels objectifs cherchent-t-ils à atteindre en inscrivant le fait mémoriel? Dans quelle mesure ces deux romans se situent à la lignée des récits de filiation? L’analyse de ces romans montre que l’écriture du récit de filiation a largement contribué par le détour vers le passé familial, inscrit sur l’Histoire collective, à soulager les troubles identitaires.<br />. https://relf.ui.ac.ir/article_28504_8e345619c32dc3ac173f9d4ddf7c5371.pdf