Université d’IsfahanRevue des Études de la Langue Française2008-65713120110101تصویر متضاد زن قرون وسطی از خلال کتاب رمان گل سرخConcept contradictoire de la femme médiévale à travers deux volumes de Roman de la Rose192029310.22108/relf.2632.20293FRعلیعبّاسیMaître de Conférences, Université Shahid Beheshti0009-0003-6346-5139سمانهطغیانی ریزیDoctorante, université Shahid BeheshtiJournal Article20160716 چکیده : قرون وسطی دوره ای مبهم و متناقض است . در این فضای مبهم ، مفاهیم ب ه وضوح قابل تعریف نیستند، چرا که تحوّلات عظیم و تغییرات در ابعاد اجتماعی ، سیاسی ، اقتصادی و تاریخی ، یک نوع احساس بی ثباتی در مورد مسائل مربوط زندگی انسان به وجود می آورد ، که یکی ازاین تعریف های مبهم زن و حضور او است. در تصویر شناسی از زنان و زنانگی ، به نظر می رسد به یک تصویر کاملاً بی نظم و آمیخته از هر گونه جزئیات می رسیم . در مقاله ما این ابهام را از طریق دو جلد رمان گل سرخ ، که توسط دو نویسنده با عقاید و افکار کاملا ً متفاوت نوشته شده است، بر خواهیم داشت. یکی آداب دان و عاشق و دیگری پدر روحانی سخت گیری که احترام و عشق به زن را به سخره می گیرد . در این مقاله عقیده مخالف دو نویسنده که منعکس کننده افکار جامعه آن روز است را بررسی و تحلیل می کنیم.
<strong>Résumé:</strong>
Le Moyen Âge est une époque obscure et contradictoire. On y voit une atmosphère ambigüe où rien n’est clairement définissable. À cause des immenses évolutions et modifications dans tout système social, politique, économique et historique, une sorte d’instabilité se sent dans les notions concernant la vie humaine, dont l’une c’est la femme et sa présence. En imagologie de la femme et de la féminité, on sent l’impression de voir une image entièrement floue qui ne donne aucune précision. Dans notre article, on relève cette obscurité grâce aux deux volumes de <em>Roman de la Rose,</em> écrits par deux auteurs ayant les pensées tout à fait contraires, le premier un courtois amoureux adorant toutes les beautés féminines, et le deuxième un clerc tout rigoureux, se moquant de la courtoisie et de l’amour envers la Dame. On y retrouve les oppositions des idées des auteurs, reflétant celles de leur société.
https://relf.ui.ac.ir/article_20293_682bdac01c3f841b10d6629fe2fb69da.pdfUniversité d’IsfahanRevue des Études de la Langue Française2008-65713120110101تأملّی درباب ترجمه ی کتاب کلمات اثر ژان پل سارتر در ایرانQuelques réflexions sur la traduction de: Les Mots de Sartre en Iran11202029410.22108/relf.2632.20294FRمهدیافخمی نیاMaître Assistant- Université de TabrizJournal Article20160716 چکیده : شاهکار ادبی سارتر با عنوان کلمات، اثر ادبی این فیلسوف فرانسوی و شرح حال زندگی اوست. کلمات گونهای حسب حال نامتعارف است که عوالم درونی سارتر کودک را در دو قلمرو در هم تنیده خواندن و نوشتن به تصویر می کشد و چگونگی تأثیر این فرایند را در زندگی اندیشمندانه سارتر بزرگ سال شرح میدهد . سارتر در این اثر، سلوک ذهنیاش را به شیوهای گاه سهل ممتنع، گاه بسیار دشوار، شگفت انگیز و در عین حال دلربا بیان میکند . حیات این اثر ادبی همانند سایر آثار ادبی، از خلال ترجمه های متعدّد آن در زبانها و در زمانهای مختلف تجلّی و ادامه می یابد. این اثر با توجه به اقبال بسیار شایسته خوانندگان ایرانی تاکنون چهار باردر فاصله زمانی سالهای 1351 تا به امروز، توسط مترجمین مختلف به فارسی برگردانده شده است. اولیّن ترجمه از این اثر توسط «حسینقلی جواهرچی» در سال 1351 ارائه گردیده است. «ابوذر صداقت» یک سال بعد، یعنی در سال 1352 ، ترجمه دوّم را به انجام رسانیده و سومین ترجمه این کتاب به فارسی در سال 1386 توسط «ناهید فروغان» عرضه گردیده است. آخرین ترجمه از این اثر را «امیرجلالالدّین اعلم» در سال 1387 ارائه کرده است . با وجود اینکه هر کدام از این ترجمه ها در جای خود زیبا و برای خوانندگان جالب است ولی برخی از آنها با گذشت زمان وتغییرات به وجود آمده در حوزه ی زبان تازگی و جذابیّت خود را برای خواننده معاصر از دست می دهند. ضمن ارج نهادن به تلاشهای ارزنده ی تمام مترجمین اثر، سعی ما در این نوشتار، نشان دادن ویژگی های اوّلین و آخرین ترجمه این اثر با تکیه بر گزیده هایی از آن به زبان اصلی و ترجمه آنها در دو زمان متفاوت و پاسخ به این سؤال است که مترجمین یاد شده تا چه میزان نسبت به متن اصلی و معیارهای ترجمه ادبی وفادار بوده اند و موارد اختلاف ترجمه آنها بیشتر درکدام زمینه ها بروز پیدا کرده است؟
<strong>Résumé:</strong>
Pendant plusieurs siècles, la réflexion sur la traduction a été l'une des préoccupations majeures des littératures et aujourd'hui encore, elle est située au centre du débat concernant l'orientation vers la langue source ou la langue cible. Parmi les écrivains traduits en Iran, Sartre nous a semblé avoir mis en évidence des traits distinctifs pour son ironie et pour son engagement politique et social. Son livre intitulé "<em>Les Mots</em>" est sûrement un chef-d'œuvre et dès sa parution en 1964, il a suscité un enthousiasme extraordinaire dans les milieux intellectuels de différents pays. Ce livre a été traduit en persan à quatre reprises dans les années 1972, 1973, 2007 et 2009 par les différents traducteurs.
Vu l'évolution permanente de la langue utilisée au cours du temps, nous nous intéressons, dans cette étude, à la première et la dernière traduction de cette œuvre en persan (H. Djavahertchi, 1972 et A. DJ. Aalam, 2009), en examinant le transfert de structures de langue 1vers langue 2, plus particulièrement quand le phénomène conduit à des interventions d'ordre purement individuel. Il convient à affirmer que vu l'impossibilité d'examiner entièrement l'œuvre et toutes ses traductions, nous avons choisi quelques extraits qui ne représentent qu'une petite sélection de l'ensemble de l'œuvre et de ses traductions.
La traduction n'étant jamais une opération neutre, nous avons essayé d'examiner et de mettre en évidence les interventions des traducteurs, réalisées dans le cadre de leur appartenance propre à la culture persane.
https://relf.ui.ac.ir/article_20294_624c5ef00a198b6c6e841a97b15b4c5b.pdfUniversité d’IsfahanRevue des Études de la Langue Française2008-65713120110101تاثیر قصّه گویی بر یادگیری زبان فرانسه نزد زبان آموز جوان ایرانیL’impact de la lecture du Conte sur l’apprentissage du Français chez jeunes apprenants iraniens.21312029510.22108/relf.2632.20295FRنازیتاعظیمی میبدیMaître assistant- Université d’IspahanمحمودرضاگشمردیMaître assistant- Université d’IspahanشهرزادگلیÉtudiante en Master II de Didactique du Français à l’université d’IspahanJournal Article20160716 چکیده: این تحقیق به بررسی پیشرفت زبانی از طریق قصّه به عنوان یک ابزار آموزشی می پردازد. زبان فرانسه، زبان خارجی است که دانش آموزان ایرانی در طی مراحل آموزشی خاص فرا می گیرند. روش تحقیق در مقاله حاضر، تحقیق توسعه ای و شامل سه مرحله طرح ریزی،اجرا و یاددهی می باشد. این تحقیق که متشکل از بخش های مختلف است بر روی دانش آموزان ایرانی ده الی دوازده ساله آزمایش شده است. مرحله طرح ریزی به اهداف زبانی و فراهم آوردن شرایط آموزشی می پردازد. مرحله اجرا شامل توضیح واژه ها، اصطلاحات و مطالعه تعاملی است. مرحله یاددهی، زمان بازبینی اهداف دانش آموزان از گوش دادن به قصّه ، اهداف آموزشی، یادآوری واژه ها، انجام فعالیت های کلاسی و انتقال اطلاّعات زبانی است. مقاله با چهار اصل در راستای مداخله آموزگار در موقع لزوم و نقش موثر او در رشد زبانی، اکتساب و یادگیری زبان خارجی دانش آموزان پایان می یابد. .
<strong>Résumé</strong><strong>:</strong>
Cet article envisage l’étude du développement du langage, avec le conte comme matériel didactique. Dans le cas de notre étude, le français en tant que langue étrangère est appris par les jeunes apprenants iraniens âgés de 10-12 ans d’après des étapes successives d'enseignement. La méthodologie appliquée est une Recherche-Développement dans le cadre de trois temps, chacun composé de différentes étapes: la <em>planification</em>, la <em>réalisation</em> et l’<em>intégration</em>. En ce qui concerne la <em>planification</em>, nous avons travaillé sur les objectifs langagiers et sur la mise en situation. La partie <em>réalisation</em> comprend l’explication des mots et des expressions et la lecture interactive. L’<em>intégration</em> est le moment du retour sur les intentions d’écoute des apprenants et sur les objectifs d’enseignement, le rappel des mots, les activités en classe et le transfert des connaissances langagières. L’article s'achèvera sur des principes propres aux interventions de l’enseignant et de son rôle efficace dans le développement langagier des apprenants.https://relf.ui.ac.ir/article_20295_18257a123fc7af7ef0b0c9a1fa5ddc8f.pdfUniversité d’IsfahanRevue des Études de la Langue Française2008-65713120110101نگاهی بر جنبه های فانتزی در کف ایام، اثر بوریس ویانLa notion de Fantaisie dans L’Écume des jours de Boris Vian33432029610.22108/relf.2632.20296FRمحمّد حسینِجواریMaître de Conférences, Université de TabrizنسریندفترچیDoctorante de langue et littérature françaises, Université de TabrizJournal Article20160716 چکیده : سبکِ فانتزی به نگرشی فرا واقعی اطلاق می شود که مضمونی هجوآمیزدارد. این سبکِ ادبی با تلفیقِ نگاهی آمیخته به توهم و خیال از یک سو و دغدغۀ بهبودِ شرایط موجود از سوی دیگر به وجود می آید. رمان کف ایام نوشته بوریس ویان، نویسنده قرن بیستم دورنمایی از بازی واژگانی دنیای وارونه جدیدی را به تصویر در می آورد که نمایشی فانتزی محسوب می شوند. در این رمان، مضامینی چون عشق، بیماری و مرگ در داستان زندگی سه زوج به نام های کولن-کلوئه، شیک-آلیس و نیکلاس- ایزی ملموس است. شخصیتها در دنیایی مملو از فانتاسمها وخواسته های برآورده نشده زندگی می کنند. آنها در زنجیره ای زمان و مکان در تعلیق هستند. هدف ما در این مقاله بررسی جنبه های فانتزی در تار و پود زمان، مکان و ساختارهای قالب شخصیتهای رمان کف ایام است.
<strong>Résumé: </strong>
La fantaisie est enchanteresse de l’âme humaine depuis la nuit des temps. <em>L’</em><em>Écume des jours </em>de Boris Vian, l’écrivain remarquable du XX<sup>ème</sup> siècle dessine un tableau de jeu des inversions grâce à la magie de fantaisie. Ce roman représente les thèmes centraux de l’amour, de la maladie et de la mort. Dans ce roman, nous suivons l’histoire d’amour de trois couples, Colin-Chloé, Chick-Alise et Nicolas-Isi qui mènent une vie à la fois poignante, heureuse, tragique, féerique et déchirante. Les personnages évoluent dans un univers rempli de fantasmes et de désirs insatisfaits. Ils sont les prisonniers d’un enchaînement temporel suspensif et d’un espace en même temps volcanique et aquatique. Notre objectif dans cet article consiste à représenter les effets de fantaisie dans la construction des personnages, de l’espace et du temps.
https://relf.ui.ac.ir/article_20296_9a770fc300bdab2afd17d18df6ddea4e.pdfUniversité d’IsfahanRevue des Études de la Langue Française2008-65713120110101جایگاه متون ادبی در متدهای آموزش زبان فرانسهLa place du texte littéraire dans les méthodes de l'enseignement du FLE45512029710.22108/relf.2632.20297FRرویالطافتیMaître de conférences, Université Tarbiat modaresحدیثه الساداتموسویTitulaire de master II de Didactique française, Université Tarbiat modares
Enseignante à l’Institut d'Études supérieures Raqeb EsfahaniJournal Article20160716 چکیده : در اکثر متدهای آموزش زبان فرانسه بعد از آموزش و یادگیری کامل زبان به مطالعه ادبیات پرداخته می شود. همچنین بخش اندکی ازمتدها، کتاب های زبان آموزان و کتابهای راهنمای معلمان به متون ادبی اختصاص داده می شود. مقاله حاضر بر آنست اهمیت و فایده به کارگیری متون ادبی را در متدهای آموزش زبان از آغاز اولین سطوح متدها مورد بررسی قرار دهد. بخشی از مقاله نیز به مطالعه مشکلات زبان آموزان هنگام آموزش متون ادبی خواهد پرداخت و راهکارهایی در جهت حل این مشکلات ارائه خواهد داد. <strong>Résumé:</strong><br /> Dans la plupart des méthodes de F.L.E (Français Langue Etrangère) la littérature est abordée après un long et solide apprentissage de la langue. Ainsi les manuels, les dispositifs méthodologiques et les guides pédagogiques destinés aux enseignants n’accordent qu’une attention négligeable au texte littéraire. Cet article essaie d’analyser l’importance et l’efficacité de l’utilisation du texte littéraire dans les méthodes de F.L.E dès le niveau débutant. Ainsi on essaiera d’analyser les problèmes rencontrés par les apprenants lors de l’exploitation de ce genre de texte dans le cours de langue et de proposer des solutions convenables pour résoudre ces problèmes.<br /> https://relf.ui.ac.ir/article_20297_2167ca6553a252658804a4b89970c8d6.pdfUniversité d’IsfahanRevue des Études de la Langue Française2008-65713120110101شما که غریبه نیستید مرادی کرمانی: خود سرگذشت نامه به مثابه گزارش صیرورت نویسندهVous à qui je peux tout dire, de Morâdî Kermânî: Autobiographie comme exposé de devenir53672029810.22108/relf.2632.20298FREbrahimSALIMIKOUCHIMaître assistant, Université d'IspahanMinaALAÏEtudiante de maîtrise, Université d'IspahanJournal Article20160716 چکیده: هوشنگ مرادی کرمانی، نویسندهی مشهور حوزهی ادبیات کودک، پس از گذراندن چندین دهه نویسندگی به نگارش زندگی نامهی خود با عنوان شما که غریبه نیستید پرداخته است. این خودسرگذشتنامه به صورتی کاملا آشکار و هوشمندانه، صیرورت یک نویسنده ایرانی را از دوران کودکی به میانسالیِ سرشار از افتخار و موفقیت به تصویر میکشد. حضور پررنگ عنصر رنج و مشقت در این کتاب ما را بر آن داشت تا قیاسی هر چند کوتاه از گذشتهی خالق این اثر با زندگی گوستاو فلوبری داشته باشیم که تا سالها به عنوان یک بیمار ذهنی از سوی اطرافیان خود شناخته شده بود. در واقع همانگونه که فلوبر بر جریان ناکامانه زندگی خود غلبه کرد و به سردمدار بیبدیل رئالیسم فرانسه مبدّل شد، هوشو نیز در مواجهه با پیش داوریها و مرارتها به غرقه شدن در ادبیات پناه میبرد، در خلوتگاه هنر مأوایی برای واپس زدگیهای خود مییابد و با تکیه بر این گزینش خودآگاه، سرنوشت خود را برخلاف آنچه محیط برایش در نظر گرفته رقم میزند. در نوشتار حاضر، ما با تکیه بر پارهای از مفاهیم تحلیلی سارتر در باب صیرورت شخصیتهای ادبی و هنری، به بررسی چیستی و چرایی این درونمایه در شما که غریبه نیستید مرادی کرمانی میپردازیم.
<strong>Résumé</strong><strong>:</strong>
Après une longue carrière d’écrivain, Houchang Morâdî Kermânî, l’auteur illustre des contes pour enfants se met à consigner sa propre vie dans un livre intitulé <em>Šomâ Keh Gharîbeh nîstîd </em>(<em>Vous </em><em>à qui je peux tout dire</em>)<sup> 1</sup>. Cette autobiographie représente d’une manière manifeste et intelligible, le «devenir» d'un auteur iranien, dès son enfance problématique jusqu’à une sagesse remplie d’honneur et de succès. La présence constante de la notion de la souffrance et de l'évolution dans ce roman nous a encouragé à présenter une comparaison quoique brève du passé de cet auteur avec la vie de Gustave Flaubert connu de sa famille comme un paralysé mental. En effet, tout comme Flaubert, confrontant à des préjugés et à des souffrances, Houchou se réfugie dans la lecture et trouve dans l’art un abri à ses refoulements, et détermine son destin contre ce que son milieu lui a envisagé, et cela en s’appuyant sur un choix conscient. Dans cette étude, nous traiterons des traits caractéristiques de l’histoire de devenir à travers cette autobiographie, en nous appuyant sur quelques notions analytiques sartriennes touchant le devenir chez les figures artistiques.
https://relf.ui.ac.ir/article_20298_39b4d66892ddb691c5ea82fe6f801598.pdf