Université d’Isfahan Revue des Études de la Langue Française 2008-6571 3 2 2011 07 01 سیر معنی از توصیف به سوی تداعی؛ در باب انواع ادبی Le parcours du descriptif vers l’évocatif; la question du genre littéraire (L’étude de la poésie de Théophile Gautier) 5 20 20299 10.22108/relf.2632.20299 FR Akram Ayaty Maître assistante, Université d’Ispahan Journal Article 2016 07 16 اکرم آیتی استادیارگروه فرانسه دانشگاه اصفهان akram_ayati@yahoo.com تاریخ دریافت: 28/9/1390 تاریخ پذیرش: 20/12/1390 در ادامه راه یاکوبسن که اصل تشابهات و توازی را به عنوان خصوصیت اصلی کارکرد شعر معرفی می‌کند، مارک دومینیسی نظریه خود را از دیدگاه پست یاکوبسنی با تمرکز بر مسأله تعامل شکل و محتوا در متن شعری تعریف می‌کند. بر اساس این نظریه، تشابهات صوری در شعر از طریق تداعی الگوهای اولیه (پروتوتیپ‌ها) در فهم معنی عمل می‌کنند. در این راستا، ویژگی‌های ظاهری شعر جهت تحرک‌بخشی فرآیند تفسیر شعری لازم است. این مقاله با تکیه بر «تئوری تداعی» مارک دومینیسی و از خلال دو متن از آثار تئوفیل گوتیه رابطه‌ای را که شعر میان زبان و واقعیت پدید می‌آورد بررسی کند و نشان دهد که چگونه فهم شعر بر پایه جریان تداعی است. همچنین می‌کوشیم تحولاتی را که بیان شعری در عبور از فرم روایی به فرم شعری متحمل می‌شود مطالعه کنیم. واژگان کلیدی: نظریه تداعی، تداعی، توصیفی، توازی، الگوی اصلی، تئوفیل گوتیه، سفر به اسپانیا، اسپانیا. Ayati, AkramAssistant Professor, Department of French Language and Literature, University of Isfahanakram_ayati@yahoo.comReceived: ١٩٫١٢٫٢٠١١ Accepted: ١٠٫٠٣٫٢٠١٢In line with Jakobson who presented the principle of equivalence (or parallelism) as characteristic of the poetic function, Marc Dominicy, his successor, defines his theory, in a perspective neo-Jakobsonien, by focuing on the question of the interaction of the form and the content. According to this theory, the formal equivalents in a poetic text act on the cognitive plan by the evocation of the prototypes pre-established. In this direction, the formal characteristics of the poem are necessary for the mobilization of a poetic interpretative procedure. The objective of this paper is to show, by resting on "the theory of the evocation" of Marc Dominicy and from some examples of the Gautier's poetic work, the relationship established between the language and the reality and to see how the poetry is understood through the evocation. We try to follow the transformations which the expression undergoes in the passage of a narrative form in a poetic form.Keywords: The theory of the evocation, Evocatif, Description, Parallelism, Prototype, Théophile Gautier, Voyage en Espagne, España.

https://relf.ui.ac.ir/article_20299_d741a345fb2f3b9b19ab63b54b9eab4b.pdf

Université d’Isfahan Revue des Études de la Langue Française 2008-6571 3 2 2011 07 01 استفاده‌های تمثیل به عنوان کاربرد زبان‌شناختی میان همگانی‌های زبانی و ریشه‌های فرهنگی Les emplois analogiques comme pratique linguistique entre universalité et ancrage culturel 21 26 20301 10.22108/relf.2632.20301 FR Rim Ben Yacoub Chercheur à l'Institut Supérieur des langues de Tunis, Université de Carthage, Tunisie Journal Article 2016 07 16 ریم بن یعقوب استادیار دانشگاه کارتاژ، تونس rimbenyacoub@yahoo.fr تاریخ دریافت: 26/10/1390 تاریخ پذیرش: 23/11/1390 مقاله حاضر بر آن است تا به بررسی استفاده تمثیل به عنوان نوعی از کاربردهای زبانشناختی بپردازد. در این ساحت از کاربرد زبانشناختی، تمثیل از توصیف واقعیتهای مرتبط با زندگی روزمره و بازنمودهای اجتماعی ـ که از آنها برگرفته شدهاند ـ استفاده میکند. این مقاله در چهارچوب مطالعه منظورشناختیِ کاربردهای گفتمانیِ تمثیل قرار میگیرد که در دو فرهنگ متفاوت فرانسوی و تونسی شکل گرفته است. به عبارت دیگر، این مقاله به مطالعه تمثیل به عنوان کاربرد زبانی در ابعاد محلی و جهانی میپردازد. بررسی مثالها نخست در چهارچوب تحلیل استفاده تمثیلهای مشترک در زبان فرانسه و عربیِ گویشی، و سپس تحلیل گوناگونیهای جامعهشناختی زبان مرتبط با این دو زبان انجام میشود. از سوی دیگر، پژوهش حاضر بر اساس ریشههای فرا زبانی مرتبط با بازنمودهای ذهنی و اجتماعی با ماهیتِ اساساً فرهنگی صورت میگیرد. واژگان کلیدی: تمثیل، هویت فرهنگی، بازنمودها، گوناگونیهای اجتماعی- فرهنگی، همگانیها. Ben Yacoub, RimUniversity of Carthage, Tunisierimbenyacoub@yahoo.comReceived: ١٦٫٠١٫٢٠١٢ Accepted: ١٢٫٠٢٫٢٠١٢The present article is interested in the study of the recourse to the analogy as the linguistic practice serving as means of description of the various realities relative to the everyday life and sociocultural representations from which it arises. It enters within the framework of a pragmatic study of the discursive uses of the analogy taking shape within two different cultures, namely, the French and Tunisian culture. So, it is interested in the study of the analogy as the linguistic practice taken in its local and universal dimensions. The treatment of the examples will be made within the framework of the analysis, at first, the analogical uses common to French and to dialectal Arabic and, secondly sociolinguistic variations relative to both above-named codes from extra linguistic anchoring concerning the mental and social representations of essentially cultural nature circulating in the speech communities in which these uses were listed.Keywords: universality.analogy, cultural identity, representations, socio-cultural variations,

https://relf.ui.ac.ir/article_20301_025aee5f720ca4468b843d51fca9d193.pdf

Université d’Isfahan Revue des Études de la Langue Française 2008-6571 3 2 2011 07 01 زمان عرفانی از خلال اشعار مولانا و حافظ Le temps mystique à travers l’œuvre de Mawlânâ Rûmi et Hâfez 27 50 20300 10.22108/relf.2632.20300 FR Leila Ghaleh Taki Doctorante en lettres françaises à l'Université Saint-Joseph de Beyrouth Enseignante, Université Shahid Chamran Journal Article 2016 07 16 لیلا قلعه تکی دانشجوی دکتری دانشگاه سنت ژوزف بیروت، لبنان مربی دانشگاه شهید چمران اهواز ghalehtaki_leila@yahoo.com تاریخ دریافت: 23/11/1390 تاریخ پذیرش: 20/12/1390 زمان یکی از واقعیت‌های زندگی انسان و بعدی از ابعاد وجودی اوست. زمان قدرت خویش را با سوق دادن انسان به سوی مرگ و نیستی به اثبات می‌رساند؛ به همین دلیل دارای جایگاهی ویژه در تخیل بشر است. عرفا با آگاهی کامل از فانی بودن انسان و جهان مادی، و به عبارت دیگر، با آگاهی کامل از قدرت بی چون و چرای زمان، تنها راه غلبه بر گذر آن و تبدیل انسان فانی به انسان جاوید را در عرفان یافته و در آثار خود به شرح زمان عرفانی پرداخته‌اند. هدف این مقاله تعریف زمان عرفانی از منظر شعرای عارف ایرانی، مولانا جلال الدین رومی و حافظ شیرازی، و بررسی ویژگی‌های آن از خلال آثار شعری این شاعران است. در این راه از متدهای نقد تخیل و نقد موضوعی گاستون باشلار، ژرژ پوله، ژیلبر دوران و ژان پیر ریشار بهره خواهیم برد. واژگان کلیدی : زمان، فرار زمان، زمان عرفانی، مولانا، حافظ. Ghaletaki, LeilaDoctorate, University of Saint-Joseph, BeirutAssistant, University of Ahvazghalehtaki_leila@yahoo.comReceived: ١٢٫٠٢٫٢٠١٢ Accepted: ١٠٫٠٣٫٢٠١٢Time is one of our life’s realities and one of the dimensions of our existence. Itexerts its power over mankind, leading him to his eventual demise. Thus it occupiesan important place in the man’s imagination. Realizing the mortality of man and ofthe ephemeral characteristic of the material world, and in other words, of theindisputable power of time, the mystics tried to conquer time and, through mysticism,to transform the mortal man into an eternal one. This study is an attempt to define themystic time in Iranian mystic poetry of Mawlânâ Rumi and Hâfez. To do this, we relyon the methods of the imaginary and the thematic criticisms expressed primarily byGaston Bachelard, Georges Poulet, Gilbert Durand and Jean-Pierre Richard.Key words: time, passage of time, mystic time, Mawlânâ, Hâfez.

https://relf.ui.ac.ir/article_20300_51c1c03b1382e8b3f8a347ea14d4b018.pdf

Université d’Isfahan Revue des Études de la Langue Française 2008-6571 3 2 2011 07 01 نقش رؤیا در رمان مارسل پروست Le travail du rêve chez Marcel Proust 51 66 20302 10.22108/relf.2632.20302 FR Zohreh Joozdani Maître assistante, l’Université d’Ispahan Fatémé Naréï Etudiante en Master II de langue et littérature françaises à l’université d’Ispahan Journal Article 2016 07 16 زهره جوزدانی استادیارگروه فرانسه دانشگاه اصفهان Zohreh_joozdani@yahoo.com فاطمه نره‌ای دانشجوی فوق لیسانس زبان و ادبیات فرانسه دانشگاه اصفهان تاریخ دریافت: 24/2/1387 تاریخ پذیرش: 2/8/1387 مقاله حاضر به بررسی رؤیا در رمان مارسل پروست می‌پردازد. رؤیا تصویری ناخودآگاه است که در هنگام خواب ایجاد می‌گردد. پس این ارتباط بین رؤیا و خلق ادبی است که مورد نظر ماست. برای این منظور به ترتیب ارتباط بین رؤیا و واقعیت، ارتباط بین رؤیا (خیال‌پردازی در شب) و خاطره‌ی ناخواسته (خیال‌پردازی در روز) و نقش رؤیا در شناخت «من پنهان» یا «من عمیق» مطالعه می‌شود. همچنین به بررسی رؤیا از دیدگاه فروید در رمان مارسل پروست می‌پردازیم. در نهایت به این نتیجه می‌رسیم که رؤیا نیز به مانند خاطره ناخواسته، از طریق کشف من عمیق به خلق استعاره‌ی ادبی که یکی از اصلی‌ترین ویژگی‌های سبک مارسل پروست است منتهی می‌شود؛ و این همان نقش رؤیا در خلق ادبی است. واژگان کلیدی : مارسل پروست، من پنهان، رؤیا، خاطره ناخواسته، فروید . Joozdani, ZohrehAssistant Professor, Department of French Language and Literature, University of IsfahanZohreh_joozdani@yahoo.comNaréï, FatéméM. A Student of French Language and Literature, University of IsfahanReceived: ١٣٫٠٥٫٢٠٠٨ Accepted: ٢٣٫١٠٫٢٠٠٨The present article is to study “dream” in Marcel Proust's novel. ‘Dream is an unconscious picture which is made during sleep. In the present research, the relationship between dream and literary creation is examined. Therefore, the link between dream and fact, the connection between dream (dreaming at night) and involuntary memory (dreaming in the day) and the role of dream in recognizing "hidden self or deep self" are studied respectively. Dream is also examined based on Freud's perspective in Marcel Proust's novel. At last, it would be suggested that dream similar to the involuntary memory by discovering the deep self creates a literary metaphor which is one of the most important characteristics of Marcel Proust's style, and in this way, the dream role is shown in the literary creation.Keywords: Marcel Proust, Hidden self, Dream, Involuntary memory, Freud.

https://relf.ui.ac.ir/article_20302_4df3a33a907d4e07050d2d666e431fed.pdf

Université d’Isfahan Revue des Études de la Langue Française 2008-6571 3 2 2011 07 01 انتظار در تئاتر ساموئل بکت L’attente dans le théâtre de Samuel Beckett En attendant Godot 67 80 20303 10.22108/relf.2632.20303 FR Ahmad Kamyabi Mask Dr. d’Etat, Maître de conférences, Université de Téhéran Journal Article 2016 07 16 انسانی که همواره طعمه مصائب است نمی‌تواند بدون امید به زندگیش ادامه دهد؛ و امید داشتن یعنی: انتظار کشیدن. از آغاز خلقت، آدمی همواره چشم به راه یک مرد منجی بوده است. در جوامع پدر‌سالار این مرد برحسب فرهنگ‌های مختلف، سوشیانت، بودا، مسیح و مهدی نامیده می‌شود. این مرد که منتظرش هستند یک پیام خواهد آورد، پیامی که در اضطراب و نگرانی ازلی روح، تنها نشانه دائمی حامل امید است. در غرب، هنگامی که هنوز انسان ماشین را نیافریده بود واقعاً در انتظار کسی بود، اما در عصر جنگ‌ها و تسخیر فضا منتظر چیست؟ بکت یکی از متفکرانی است که این سؤال را مطرح کرده است. ما از خلال تحلیل و بررسی نمایشنامه معروف بکت، چشم به راه گودو، خواسته‌ایم نشان دهیم که این خودِ انتظار است که موضوع تئاترش شده است. فردسان‌هایش، انسانیتشان را در این کشش به‌ سوی چیزی که از آنها مردانی کامل می‌سازد تحقق بخشیده‌اند. نمایشنامه به این ترتیب تمثیلی از زندگی انسان مدرن در برابر دنیایی است که در آن دیگر نمی‌تواند بر روی تکیه‌گاه‌های سنتی زندگیش تکیه کند. واژگان کلیدی : انتظار، بکت، در انتظار گودو، منجی، امید، شرایط انسانی. Kamyabi Mask, AhmadAssociate Professor, University of TehranKamyabi١٩٤٤@yahoo.frReceived: ١٢٫١٠٫٢٠١١ Accepted: ١٢٫٠٢٫٢٠١٢The Man who is subject to permanent disasters cannot live without hope, and having hope means to wait. Man has always been waiting for a savior. In patriarchal societies, this man is called by different names depending on different cultures: Souchiante, Buddha, the Messiah, and Mahdi. It is the awaited man who will bring a message, a message which in the state of anxiety and perpetual anguish of the soul is the only permanent sign of hope. In the Western world, when Man had not yet created machines, he truly waited for someone, but in our era of wars and the conquest of space, what is he waiting for? Beckett is one of the thinkers who have asked this question. We would like to show here, through the study of Waiting for Godot, that it is ‘waiting’ itself that becomes the subject matter of his theater. His characters manifest the humanity in this strives towards something which makes complete men of them. The play is thus a parable of the existence of modern man faced with a world in which he can no longer rely on the traditional foundations of his existence.Key words: Beckett, waiting, Waiting for Godot, Saviour, hope, human condition.

https://relf.ui.ac.ir/article_20303_1a5423661530ac2ce6a660911202f7fb.pdf

Université d’Isfahan Revue des Études de la Langue Française 2008-6571 3 2 2011 07 01 از سوء تفاهم تراژیک تا اسطوره انقلابی: سیر تحول قهرمان در نمایش‌نامه‌های امه سزِر Du quiproquo tragique au mythe révolutionnaire: le parcours du héros dramatique d'Aimé Césaire 81 94 20304 10.22108/relf.2632.20304 FR Aboudou Soro N'golo Professeur, Université Alassane Ouattara, Côte d'Ivoire- Bouaké Journal Article 2016 07 16 سورون گولو ابادو استاد دانشگاه آلاسان آواتارا، ساحل عاج ngoloas@gmail.com تاریخ دریافت 23/11/1390 تاریخ پذیرش: 20/12/1390 در تئاتر امه سزر شاهد قهرمانانی هستیم که رسالت خود را در هدایت مردم برای بازیابی هویت و استقلال از دست‌رفته می‌دانند. آنان که در پی آزادی این مردم هستند، با کج‌فهمی‌ها، طرد و انزوا مواجه می‌شوند. نوعی سوء‌تفاهم محنت‌بار سبب می‌شود که قهرمان‌های داستان به عنوان یک چهره استعماری جلوه کنند. سخت‌گیری‌ها و تلاش پر شور و جنون‌آمیز برای نجات ملت به‌زنجیرکشیده‌شده، سر‌انجام آنها را به ورطه‌ای اندوه‌بار می‌کشاند و نوعی شکست سیاسی را برای آنان رقم می‌زند. این ناکامی ناشی از آن است که آنها خود را به عنوان مبارزی یکه و تنها مطرح می‌کنند، که تندروی پیشه کرده است. با این همه، ملتی که هیچ‌گاه حاضر نیست از تعهدات خود به آزادی روی بگرداند، به اصالت آرمانی قهرمان سزِر پی می‌برد و از او یک اسطوره همیشه زنده می‌سازد. بر این اساس، مرگ قهرمان سزر، به مرگی رهایی‌بخش تبدیل می‌شود که راه را برای انقلاب هموار می‌سازد. واژگان کلیدی : از خودبیگانگی، آزادی، قهرمان، استعمارزدگی، اسطوره. Soro N'golo, AboudouProfessor, University Alassane Ouattara, Ivory Coastngoloas@gmail.comReceived: ١٢٫٠٢٫٢٠١٢ Accepted: ١٠٫٠٣٫٢٠١٢In the theater of Aimé Césaire, we find a hero whose mission is to bring his people to regain its lost identity and regain its independence from. Launched in the conquest of freedom for his people, the hero césairien faces a misunderstanding that led to its abandonment and loneliness. This is an unfortunate misunderstanding that pretends to be an avatar of the colon. His intransigence, his frenzied and frantic to save his people from the historical alienation precipitated into the deep tragedy, which devotes its political failure. This failure results from the illusion that he gave of being alone to act but also to have acted with excess. However, the people who never abandoned its commitment to regain his freedom will realize the nobility of the ideal of the hero césairien and resurrected into a myth. Césairien death of the hero becomes a redeeming death which opens the way for the revolution.Keywords: Alienation, colonized people, freedom, hero, myth.

https://relf.ui.ac.ir/article_20304_2b64cfcfebed6ca23b546726fe27515c.pdf