Université d’IsfahanRevue des Études de la Langue Française2008-657117120250823نقش مسئولیت اجتماعی و اخلاق در فرآیند ترجمهLe Rôle de la Responsabilité Sociale et L’Éthique Dans le Processus de Traduction1122956010.22108/relf.2025.143974.1254FRHodaKhayatProfesseur assistante, Département de langue et littérature françaises, Faculté des sciences humaines, Université Bu-Ali Sina, Hamadãn, IranShokoufehBayatÉtudiante en master, Département de langue et littérature françaises, Faculté des sciences humaines, Université Bu-Ali Sina, Hamadãn, IranJournal Article20250111ترجمه فرآیند پیچیدهای است که فراتر از ترجمه صرف کلمه به کلمه است و اغلب برای افزایش درک مخاطبان هدف نیاز به سازگاری فرهنگی دارد. این امر باعث شده است که در میان مترجمان و محققان این امر پذیرفته شود که وفاداری کامل زبانی به متن مبدأ همیشه دست یافتنی یا حتی مطلوب نیست. اخیراً، اخلاق بهعنوان یک حوزه محوری در مطالعات ترجمه ظاهر شده است، که باعث تأمل در مورد ماهیت در حال تحول شیوههای ترجمه در طول زمان شده است. بعد اخلاقی سؤالاتی را در مورد اختیار مترجم برای تغییر یا انطباق متن اصلی ایجاد میکند و اینکه تحت چه شرایطی ممکن است چنین تغییراتی غیراخلاقی تلقی شوند. این مقاله با تمرکز بر تعدد مسئولیت اجتماعی و اخلاقیات دخیل در فرآیندهای ترجمه و تفسیر به این نگرانیها میپردازد. این پویایی مذاکرات اخلاقی را بررسی میکند، از جمله اینکه صدای افراد برجسته، پویایی قدرت در بازی، و اعتماد و مسئولیتهایی که به مترجمان داده میشود. مشارکتها، منعکسکننده اجماع فزایندهای است که مترجمان به جای انطباق با نسخههای اخلاقی خارجی، باید در بازتاب انتقادی در مورد دیدگاههای متنوع پیرامون مسائل اخلاقی در کار خود دخالت دهند. در نتیجه، بسیاری از مترجمان حق خود را برای به رسمیت شناخته شدن و طرح دیدگاههای خود در ترجمه، با به چالش کشیدن نامرئی بودن نقش مترجم و حمایت از حضور آشکارتر و آگاهانه ایدئولوژیک در عمل خود ابراز میکنند.La traduction est un processus complexe qui nécessite souvent une adaptation culturelle afin d'être compris par le public cible, au-delà de la simple traduction mot à mot. C'est pourquoi les traducteurs et les universitaires en sont venus à accepter qu'une fidélité linguistique totale au texte source n'est pas toujours possible ou souhaitable. Plus récemment, l'éthique est devenue un domaine central des études de traduction, suscitant une réflexion sur la nature évolutive des pratiques de traduction au fil du temps. La dimension éthique soulève des questions sur le pouvoir du traducteur de modifier ou d'adapter les textes sources et sur les circonstances dans lesquelles de tels changements peuvent être considérés comme contraires à l'éthique. Cet article aborde ces questions en se concentrant sur la diversité des responsabilités sociales et éthiques impliquées dans le processus de traduction. Il explore la dynamique de la négociation éthique, y compris les voix qui comptent, les dynamiques de pouvoir en jeu et la confiance et la responsabilité accordées aux traducteurs et aux interprètes. Ces cas reflètent un consensus croissant selon lequel les traducteurs devraient réfléchir de manière critique aux différentes perspectives sur les questions éthiques dans leur travail, plutôt que de suivre des normes éthiques externes, et devraient donc être plus attentifs à présenter leurs propres points de vue en tant que traducteurs.https://relf.ui.ac.ir/article_29560_14f63821558d45887fd4f8c8a3b3e088.pdfUniversité d’IsfahanRevue des Études de la Langue Française2008-657117120250823انگاره ی بیگانه گرایی در عصر پست مدرن: مورد مطالعه دختران قد بلند مو بور اثر ژان اشنوزL’exotisme dans une optique contemporaine Cas d’étude: Les Grandes Blondes de Jean Echenoz13302942110.22108/relf.2025.144258.1256FRZahraHadjibabaieMaître-assistante, Département de langue et littérature françaises,Université d’Ispahan, Ispahan, IranJournal Article20250204مطالعه حاضر به بررسی تحول نگرش بیگانهگرایی در عصر پستمدرن میپردازد. در این راستا، رمان <em>دختران قد بلند مو بور</em> اثر ژان اشنوز که بهطور برجستهای به موضوع بیگانهگرایی پرداخته است، انتخاب شده است. اشنوز یکی از نویسندگان برجسته دوره پستمدرن است که در آثارش به تحلیل و بازنمایی دنیای معاصر میپردازد و پیچیدگیهای آن را از زوایای مختلف به تصویر میآورد. این تحقیق با استفاده از رویکرد جامعه شناختی جورج لوکاچ و نظریات مارک اوژه، مردمشناس فرانسوی، به تحلیل نحوه تغییر نگرش بیگانهگرایی در دوره پستمدرن از طریق مطالعه رمان اشنوز میپردازد.در این تحقیق نشان داده خواهد شد که چگونه بیگانهگرایی، به عنوان یک مفهوم فرهنگی و اجتماعی، در دنیای پستمدرن دستخوش تغییرات اساسی شده است،که نتیجهاش بهوجود آمدن تصویر جدیدی از «من» و «دیگری» است. این تغییرات نه تنها در ادبیات بلکه در تحولات اجتماعی و فرهنگی نیز مشاهده میشود. این تحقیق در نهایت نشان میدهد که در رمان <em>دختران قد بلند مو بور</em>، بازنمایی تحول نگرش بیگانهگرایی نه تنها به تحولات جهانی بلکه به تغییرات فردی و اجتماعی ناشی از پستمدرنیسم ارتباط دارد و بهطور آشکار، برجسته شدن «من» و خودبیگانگیهای ناشی از آن مورد توجه قرار گرفته است. این برجستگی «من» بهنوعی رهایی از دیگری است، که در آن «من» نهتنها از دیگران فاصله میگیرد بلکه خود را در چارچوبی باز و بیمرز تعریف میکند.این پژوهش نشان میدهد که چگونه ادبیات پستمدرن قادر است بازتابی از تغییرات عمیق اجتماعی و فرهنگی باشد و به ما کمک کند تا درک بهتری از دنیای پیچیده و متغیر امروز پیدا کنیم.Cette étude examine la manière dont l’idéologie de l’exotisme est présentée dans un contexte postmoderne. Pour ce faire, nous avons choisi <em>Les Grandes Blondes</em> (1995) de Jean Echenoz, dans lequel l’idée du voyage et de l’exotisme joue un rôle fondamental et incarne au mieux les caractéristiques du monde postmoderne. A travers une approche sociocritique inspirée de Georg Lukács et des théories de Marc Augé sur la surmodernité et l’excès d’espace, nous analyserons les spécificités de la représentation de l’exotisme chez Echenoz par comparaison aux récits de voyage traditionnel et les raisons de son choix d’un cadre exotique pour son roman. Nos analyses montrent que le décalage entre la représentation de l’exotisme chez Echenoz et celle des écrivains des siècles précédents réside dans l’écart entre les conditions de vie de la société postmoderne et celles des sociétés antérieures. Par une représentation chronologiquement décalée de l’exotisme, Echenoz cherche à établir une relation de conformité entre la société contemporaine et la littérature.https://relf.ui.ac.ir/article_29421_50729a3528dff71e479b13b8b3421ef5.pdfUniversité d’IsfahanRevue des Études de la Langue Française2008-657117120250823پالمپسست و شیوع در طاعون اثر آلبر کامو و کوری اثر ژوزه ساراماگو، بینامتنیت به مثابه استحاله و/یا استعاره؟Palimpsestes et contagiosité dans La Peste d’Albert Camus et l’Aveuglement de José Saramago, intertextualité comme métamorphose et/ou métaphore?31462968710.22108/relf.2025.145231.1264FRMohammadKianidustMaître-assistant, Département de français, Faculté des sciences humaines, Université Hakim Sabzevari, Sabzevar, Khorasan Razavi, IranJournal Article20250525بینامتنیت ادبی، به مثابه حافظهی گذشته است و زمینهای مستعد برای بررسی غنای گفتگوهای بین نویسندگانی که از نظر مکان و زمان از هم دور هستند، فراهم میکند. در این مقاله، به دنیای دو چهره برجسته ادبیات پاندمی، آلبر کامو و ژوزه ساراماگو، خواهیم پرداخت تا وامگیریها، اقتباسات، و الهامات آنها از میراث ادبیشان، بهویژه پیرامون مضمون شیوع، و از طریق دو اثر نمادین: طاعون و کوری را بررسی کنیم. بنابراین، هدف این پژوهش، تحلیل شیوهای است که ساراماگو از میراث کامو الهام میگیرد و در عین حال رویکردی متمایز از مفهوم شیوع ارائه میدهد. در این راستا، ما همچنین با تکیه بر فرآیندها و تکنیکهای بینامتنیت، که امکان احیای مضمون شیوع را در اثر ساراماگو فراهم میکنند، به همگراییها و واگراییها میان سبکهای روایی و اهداف نمادین نویسندگان، خواهیم پرداخت. هدف اصلی این پژوهش، بررسی رویکرد بینامتنیت است که بر مبنای آن ژوزه ساراماگو با میراث آلبر کامو از طریق بازنمایی مضمون شیوع به عنوان تمثیل اجتماعی و استعاره پوچی، گفتگو میکند. بدین منظور، نظریه بینامتنیت ژنت در کتاب «پالیمپسست، ادبیات در درجه دوم» و نظریه ونسان ژوو در کتاب «بوطیقای رمان» چارچوب نظری روششناسی اتخاذ شده را تشکیل میدهند. در این راستا روش شناسی پژوهش حاضر مبتنی بر مطالعه مفهوم بینامتنیت به مثابه استحاله، طبق منطق پالیمپسست، و/یا استعاره شیوع، طبق نظریه نوع شناسی دورکیم میباشد. بر اساس این نظریه، امیل دورکیم بینامتنیت را هم به عنوان شیوع و هم به عنوان تقلید در نظر میگیرد.L’intertextualité littéraire est la mémoire du passé et offre un terrain fertile pour explorer la richesse des dialogues entre auteurs éloignés dans l’espace-temps. Dans cet article, nous nous plongerons dans l’univers de deux figures marquantes de la littérature pandémie, Albert Camus et José Saramago, pour retracer les emprunts, inspirations, et transformations opérés à partir de leur héritage littéraire, en particulier autour de la thématique de la contagiosité, et à travers deux œuvres emblématiques: <em>La Peste</em> et <em>L’Aveuglement</em>. Cette recherche se propose donc d’analyser la manière dont Saramago s’inspire de l’héritage camusien tout en développant une approche distinctive de la contagiosité. Cela nous amène à nous demander comment et dans quelle mesure Saramago met la littérature au seconde degré en réinvestissant le concept de la contagion, dans les niveaux textuel et contextuel, comme à la fois concept issu de l’intertextualité défini par Durkheim, et transfiguration de l’épidémie. A cet égard, à travers l’examen des procédés et techniques relevant de l’intertextualité, qui permettent le réinvestissement du motif de la contagiosité dans l’œuvre de Saramago, nous aborderons également les convergences et divergences entre les styles narratifs et les visées symboliques de deux auteurs. L’objectif principal de cette recherche consiste à l’examen de l’approche intertextuelle dont José Saramago dialogue avec l’héritage camusien à travers la représentation de la thématique de la contagiosité en tant qu’allégorie sociale, et métaphore obsédante de l’absurde. Pour ce faire, la théorie de l’intertextualité de Genette dans <em>Palimpseste, littérature au seconde degré</em>, et la modélisation typologique de l’intertextualité par Vincent Jouve, dans <em>Poétique du roman</em>, servent de cadre théorique à la méthodologie adoptée qui consiste à l’étude de la notion d’intertextualité comme métamorphose, selon la logique du palimpseste, et/ou comme métaphore de la contagiosité, selon la classification générique de Durkheim qui considère l’intertextualité comme à la fois contagion et imitation.https://relf.ui.ac.ir/article_29687_f17dd828e3ab0f51a6681aa401423b68.pdfUniversité d’IsfahanRevue des Études de la Langue Française2008-657117120250823مرگ اندیشی در اشعار شارل بودلر و جلالالدین رومی: تقابل بین اضطراب وجودی و شوریدگی عرفانیApproches poétiques de la mort chez Charles Baudelaire et Jalâl ad-Dîn Rûmî: contraste entre angoisse existentielle et exaltation mystique47602970510.22108/relf.2025.145247.1265FRBehzadHashemiMaitre-assistant, département de langue et littérature françaises, Branche Arak, Université Azad Islamique, Arak, IranShahbazMohseniMaître assistant et membre du corps professoral du département de langue et littérature persanes, Université islamique Azad, unité de Mahabad, IranJournal Article20250525جستار کنونی به بررسی مضمون مرگاندیشی در آثار دو شاعر برجسته، بودلر و مولانا، میپردازد. با وجود اشتراک در تأملات شاعرانه مرتبط با مرگ، نگاه آنان به این مفهوم کاملاً متفاوت است: بودلر با حس اضطراب و اندوه به مرگ مینگرد، حال آنکه مولانا مرگ را گذری معنوی به سوی وصال الهی میپندارد. این پژوهش، <br />با رویکردی تطبیقی، این دیدگاههای متضاد را در بسترهای فرهنگی و فلسفی خاص هر شاعر بازخوانی میکند. پرسش اصلی این است که چگونه اشعار بودلر و مولانا، با وجود نگاه متفاوت به مرگ، بازتاب تأثیرات معنوی، فرهنگی و فلسفی دو ادیب بوده و همزمان دیدگاهی کلی دربارهی وضعیت انسان ارائه میکند. برای پاسخ به این پرسش، پژوهش حاضر به کندوکاوی در خصوص مضمون مرگ در اشعاری منتخب از دو شاعر میپردازد. یافتههای تحقیق حکایت از آن دارد که، باوجود فاصلۀ زمانی و فرهنگی میان این دو شاعر و رویکرد متفاوت آنها، هر دو نگرشی نسبتا مشابه نسبت به مرگ دارند.Cet article propose une analyse approfondie des représentations contrastées de la mort chez deux grandes figures de la poésie: Baudelaire et Mowlânâ. Bien qu’ils partagent une réflexion intense sur ce thème, leurs visions s’opposent radicalement. Baudelaire oscille entre angoisse et fascination, en revanche Rûmî conçoit la mort comme un passage spirituel vers l’union divine. En adoptant une approche comparative, cette étude explore ces perspectives divergentes en les recontextualisant dans leurs cadres culturels et philosophiques distincts. La problématique centrale interroge la manière dont leurs conceptions opposées de la mort reflètent les influences spirituelles et philosophiques propres à chacun, tout en nourrissant une réflexion universelle sur la condition humaine. Pour répondre à cette question, l’analyse porte sur des motifs spécifiques et la thématique de la mort dans un corpus de poèmes sélectionnés. Les résultats indiquent que, malgré la distance temporelle et culturelle qui les sépare, Baudelaire et Mowlânâ partagent une fascination presque identique sur la mort, tout en adoptant des approches résolument différentes.https://relf.ui.ac.ir/article_29705_6a32bab128a8925a5320f91d046815c9.pdfUniversité d’IsfahanRevue des Études de la Langue Française2008-657117120250823بررسی تحلیلی عناصر اجتماعی - فرهنگی در رمان رویای کالیفرنیا اثر نجیب رضوان: با رویکرد ترجمهEtude analytique des éléments socio-culturels du roman California Dream de Najib Redouane dans une approche traductive61782976310.22108/relf.2025.145968.1270FRNahidDjalili MarandProfesseur, Département de Français, Faculté de Littérature, Université Alzahra, Téhéran, IranNeginShastiMA, Département de Français, Faculté de la Littérature, Université Alzahra, Téhéran, IranJournal Article20250715پژوهش حاضر به ترجمهی عناصر اجتماعی-فرهنگی میپردازد. این عناصر که نشاندهنده نقاط اشتراک و افتراق زبانها و فرهنگها هستند برای مترجم مشکلاتی ایجاد میکنند، زیرا وی باید آنها را به طرز صحیح و شایسته به زبان دیگر برگرداند، اما چگونه و در چهارچوب کدام تئوریها؟ برای یافتن پاسخی مناسب برای این سئوالات، رمان <em>رویای کالیفرنیا</em> (2018) اثر نجیب رضوان را به فارسی برگرداندیم، کتابی که دربرگیرندهی تعداد بسیار زیادی از عناصر اجتماعی - فرهنگی است که در اغلب موارد شامل اسامی خاص میشوند. بعد از ترجمه متن، گزیده هایی از رمان که حاوی این عناصر در سه گروه هستند یعنی اسامی انسانها، مکانها و وقایع را انتخاب کرده و بررسی تحلیلی روی متن فرانسه و ترجمه فارسی هر کدام انجام دادهایم تا به نحوهی برگردان آنها به فارسی پی ببریم. این روند بیانگر روش پژوهش یعنی توصیفی - تحلیلی بر پایهی تئوریهای میشل بالار است. بر اساس نتایج بدست آمده، برای برگردان نام انسانها و مکانها بیشتر از روشهای آوانویسی یا ترانویسی، حرفنویسی یا حرف - گردانی و یادداشتهای پائین صفحه استفاده میشود، ولی برای نام وقایع میتوان به واضحسازی در متن (داخل پرانتز وکنار واژهی مورد نظر)، یافتن معادل فرهنگی و جایگزینی توسل جست.La présente recherche se penche sur la traduction des éléments socio-culturels véhiculant les affinités et les décalages entre les langues-cultures source et cible, ce qui pose, certainement, des problèmes pour le traducteur. Celui-ci doit les surmonter avant de les transférer dûment vers une autre langue, mais comment et en se basant sur quelles théories de traduction? Afin de trouver des réponses appropriées à ces questions, on a opté pour la traduction du roman <em>California Dream </em>(2018) de Najib Redouane qui regorge d’éléments socio-culturels dont la plupart rentrent dans le domaine de nomenclature. Une fois le texte traduit, on a sélectionné quelques extraits du roman contenant ces éléments en trois catégories: anthroponyme, toponyme et pragmonyme. Une analyse détaillée de la traduction de ces passages a été effectuée pour passer au crible les modalités de leur transmission vers le persan, parcours qui fait état de la méthodologie descriptive-analytique basée sur les théories de Michel Ballard. Selon les résultats de recherche, pour les anthroponymes et les toponymes, le recours à la transcription, à la translittération et aux notes infrapaginales s’avère indispensable afin de respecter le principe d’étrangéité du texte. Quant au transfert des pragmonymes, on a fait usage de l’assimilation phonétique et graphique, de la traduction littérale, de l'incrémentalisation, de l'équivalent culturel et de la substitution.https://relf.ui.ac.ir/article_29763_e289132bd35c959b9c56f383384f928a.pdfUniversité d’IsfahanRevue des Études de la Langue Française2008-657117120250823به سوی فلسفهای از کمدی: طنز و خنده در من میروم اثر ژان اشنوزVers une philosophie du comique: ironie et rire dans Je m’en vais de Jean Echenoz79902988410.22108/relf.2025.145982.1272FRFatemehPourezatPhD Candidate, Department of French, CT. C., Islamic Azad University, Tehran, IranMehdiHeydariAssociate Professor, Department of French, CT. C., Islamic Azad University, Tehran, IranAnahita SadatGhaemmaghamiAssistant Professor, Department of French, CT. C., Islamic Azad University, Tehran, IranJournal Article20250730در آثار ژان اشنوز، و بهویژه در رمان<em> من میروم</em>، طنز را نمیتوان صرفاً آرایهای روایی دانست؛ بلکه شکلی انتقادی و هستیشناختی است که در مرکز زیباییشناسی پستمدرن جای میگیرد. این مقاله در پی آن است که نشان دهد چگونه کمدی ساختارهای سنتی روایت را درهم میشکند و هم زمان بحران سوژهی مدرن را برملا میسازد. با بهرهگیری از خوانشی ژرف از متن و در پیوند با رویکردهای فلسفی و زیباشناختی، نشان میدهیم که طنز اشنوزی، هم معنای روایت را متزلزل میسازد و هم انسجام ذهنی را تضعیف میکند. خنده، به نوبهی خود، میان فاصلهگذاری انتقادی، شکاف با واقعیت، و خلأ وجودی در نوسان است. این تنش، زیباییشناسیای از جنس تردید پدید میآورد، جایی که کمدی به مثابهی فضایی برای بقا و آگاهی در برابر امر پوچ عمل میکند. از این منظر، کمدی نزد اشنوز بخشی از بحرانیسازی دائمی نشانههای هستیشناختی و روایی است. کمدی به ابزاری برای کاوش در مرزهای زبان و بازنمایی تبدیل میشود. از اینرو، طنز نزد اشنوز به مثابه راهبردی پستمدرن برای زیستن در دل شکنندگی سوژه پدیدار میشود، بیآنکه ادعای بازسازی حقیقتی از دسترفته داشته باشد.Chez Jean Echenoz, et particulièrement dans <em>Je m’en vais</em>, l’humour ne se réduit pas à un simple ornement narratif: il constitue une modalité critique et existentielle centrale dans une esthétique postmoderne. Cet article s’interroge sur la manière dont le comique déconstruit les codes traditionnels du récit tout en révélant la crise du sujet moderne. En mobilisant une lecture textuelle approfondie, combinée à des approches philosophiques et esthétiques, nous montrons que l’ironie echenozienne fragilise à la fois la logique narrative et la cohérence du sujet. Le rire, quant à lui, oscille entre distance critique, déréalisation et vacuité existentielle. Cette tension produit une esthétique du soupçon où le comique agit comme un espace de survie lucide face à l’absurde. En ce sens, le comique chez Echenoz participe d’une mise en crise permanente des repères ontologiques et narratifs. Le comique devient ainsi un outil d’exploration des limites du langage et de la représentation. Ainsi, l’humour chez Echenoz apparaît comme une stratégie postmoderne pour habiter la fragilité du sujet sans prétendre restaurer une vérité perdue.https://relf.ui.ac.ir/article_29884_c80c317e5709a7593f4294216bd61574.pdfUniversité d’IsfahanRevue des Études de la Langue Française2008-657117120250823نگاهی وندایکی به ترجمهی چند متن خبری دربارهی جنگ میان اسرائیل و حماسRegard van dijkien sur la traduction de quelques textes journalistiques concernant la guerre entre Israël et le Hamas911082977710.22108/relf.2025.144870.1263FRHanie SadatGhadamgahiM, Département de Français, faculté de littérature et langues étrangères, Université d’Allameh Tabataba’i, Téhéran, IranSedighehSherkat MoghadamMaitre de conférences, département de français, faculté de littérature et langues étrangères, Université d’Allameh Tabataba’i, Téhéran, IranJournal Article20250601ترجمهی متون خبری، بهویژه متون سیاسی، به دلیل حساسیت روابط بینالملل، جایگاه مهمی در حوزهی مطالعات ترجمه دارد. در سالهای اخیر، جنگ میان اسرائیل و حماس همواره در مرکز توجه سیاستمداران اروپایی، ایرانی و همچنین اسرائیلی بوده است. ترجمهی صحیح گفتمان سیاسی، نقش حیاتی در انتقال درست اهداف سیاسی این کشورها ایفا میکند. هدف این پژوهش، تحلیل ترجمهی برخی اخبار سیاسی مرتبط با جنگ میان اسرائیل و حماس با استفاده از مدل تحلیل گفتمان وندایک است. از نظر وندایک، چارچوب منطقی، قدرت، شناخت و گفتمان، در شکلگیری ساختار ذهنی افراد در جامعه نقش دارند. این مطالعه نشان میدهد که مترجمان اغلب از سیاست تحریف و حذف استفاده میکنند، ترجمه را تقویت و تشدید مینمایند و با کمترین شفافیت، آن را به سوی نتایج سیاسی خاصی هدایت میکنند. در اکثر موارد، مترجمان ساختارهای معنایی متن اصلی را با بهکارگیری معادلها و ساختارهای متفاوت تغییر میدهند.La traduction de textes journalistiques, et en particulier politiques, occupe une place importante dans le domaine des études de traduction, en raison de la sensibilité des relations internationales. Ces dernières années, la guerre entre Israël et le Hamas a toujours été au premier plan de l'attention chez les politiciens européens, iraniens ainsi qu’israélien. Une traduction correcte du discours politique est cruciale pour transmettre correctement les objectifs politiques de ces pays. L’objectif de cette recherche est d'analyser la traduction de certaines nouvelles politiques concernant la guerre entre Israël et le Hamas, en utilisant le modèle d'analyse du discours de Van Dijk. Ce dernier estime que le cadre logique, le pouvoir, la cognition et le discours jouent un rôle dans la formation d'une construction mentale des individus dans la société. Cette étude montre comment les traducteurs appliquent souvent la politique de distorsion et d'omission, augmentent et intensifient la traduction avec le moins de transparence et dirigent des résultats politiques spécifiques. Dans la majorité des cas, les traducteurs apportent des modifications sur les constructions sémantiques du texte original en utilisant des équivalents et des structures différentes.https://relf.ui.ac.ir/article_29777_8ea590b7322563da27683d131bee88c7.pdfUniversité d’IsfahanRevue des Études de la Langue Française2008-657117120250823ابعاد زمانی - مکانی باشلاردی از خلال رمان برنامهریزی زمانی اثر میشل بوتورLa spatiotemporalité bachelardienne à travers L’Emploi du Temps de Michel Butor1091222992610.22108/relf.2025.145589.1268FRLeilaNaghiMaster II, département de Français, Université d’Ispahan, IranMojganMahdavi ZadehMaîtresse de conférences, département de Français, Université d’Ispahan, IranJournal Article20250613درج خاطرهها درچارچوب زمان، نقشی بنیادی در زندگی روزمره ما ایفا میکند و در این میان، فضا جایگاهی کلیدی دارد. میشل بوتور، از چهرههای برجسته رمان نو قرن بیست فرانسه، جایگاه ویژهای برای فضا و زمان قائل است. این دو مؤلفه، از عناصر بنیادین زندگی انسان هستند و همواره در تعامل با یکدیگر به نظر می رسند. با یادآوری یک دوره زمانی، مکانی که آن واقعه صورت گرفته نیز در ذهن تداعی میشود و بالعکس. پرسش اصلی مقاله پیش رو این بود که ببینیم در رمان <em>برنامه ریزی زمانی</em> اثر میشل بوتور، چگونه راوی با پیچیدگی زمانی مواجه میشود که پیشتر، خود تحت تأثیر پیچیدگی فضایی شکل گرفته بوده است، و اینکه چگونه نوشتار روزانه زمینه ساز کاوشی شاعرانه و پدیدار شناسانه از هستی می شود. هدف ما تحلیل نظریه ابعاد زمان ـ مکان مندیِ باشلارد از خلال این اثر بود. روش تحقیق ما مبتنی بر تحلیل های پدیدار شناسانه است تا بیابیم راوی چگونه فضا را ادراک، احساس و تجربه می کند، همچنین با پژوهشی اسنادی، داده های پژوهشی بر کاربست نظریه ابعاد زمانی ـ مکانیِ گاستون باشلارد در رمان<em> برنامهریزی زمانی</em> اثر میشل بوتور اعمال شده است. از خلال این پژوهش، نشان داده شد که در این اثر، پیچیدگی زمان ـ مکان بهصورت سازهای با چندین لایه جلوهگر میشود؛ سازهای که در آن، زمان و مکان سیال و نامعین به نظر میرسند و منجر به خلق یک پیچیدگی فضا - زمانی میشوند.Créant le cadre temporel des souvenirs vécus, l’espace joue un rôle fondamental dans notre vie quotidienne. Michel Butor, essayiste et nouveau romancier du XXe siècle, accorde une place privilégiée aux concepts de l'espace et du temps, deux éléments indispensables à la vie humaine et toujours en interaction. Ces deux facteurs s’influencent mutuellement; en se souvenant d’une période, l’homme se souvient d’un lieu et vice-versa. La problématique de cette recherche est de voir comment dans <em>L'Emploi Du Temps </em>de Michel Butor, le narrateur se familiarise avec un labyrinthe temporel sous l'influence du labyrinthe spatial, et comment les dimensions spatiotemporelles ont été mentionnées à travers cette œuvre et comment un journal intime donne naissance à<em> </em>une véritable exploration poétique et phénoménologique de l’existence. Notre objectif était l’analyse de la spatiotemporalité bachelardienne à travers cet ouvrage. La méthodologie de recherche est basée sur des analyses phénoménologiques et des recherches documentaires relatives à l’application de la théorie des dimensions spatio-temporelles de Gaston Bachelard sur L'Emploi Du Temps de Michel Butor, pour voir comment le narrateur perçoit, ressent et habite l’espace. Ainsi, nous avons pu démontrer à travers cet article que dans ce texte de Butor, le labyrinthe spatiotemporel se manifeste comme une construction à multiples niveaux ou facettes, où le temps et l’espace sont fluides et incertains, donnant naissance à une complication spatiotemporelle.https://relf.ui.ac.ir/article_29926_cb4f93ddb0e15e33268299c75e729248.pdf