Université d’Isfahan Revue des Études de la Langue Française 2008-6571 18 2 2027 02 20 تأثرانگیزی به‌مثابه هنر روایت: خوانشی از ترمیم زندگان Le pathétique comme l’art de la narration: Une lecture de Réparer les vivants 17 32 30551 10.22108/relf.2026.148825.1296 FR Zahra Hadjibabaie Maître-assistante, Département de langue et littérature françaises,Université d’Ispahan, Ispahan, Iran Akram Ayati Maître de Conférences, Département de langue et littérature françaises, Université d'Ispahan, Ispahan, Iran Journal Article 2026 05 06 رمان <em>ترمیم زندگان </em>(۲۰۱۴) اثر مایلیس دو کرانگال، آسیب‌پذیری شخصیت‌هایی را به تصویر می‌کشد که با شکنندگی وضعیت انسانی روبه‌رو هستند. <br />رنج سیمون، اهداکننده عضو، و نیز رنج خانواده او و کادر درمان، فضایی عمیقاً تأثرانگیز و می‌آفریند و خواننده را با تجربه‌ای عاطفی و انسانی مواجه می‌سازد. این پژوهش نشان می‌دهد که نویسنده چگونه از فنّ برانگیختن ترحم و تأثر به عنوان شگردی روایی بهره می‌گیرد تا احساسات شخصیت‌ها را بپرورد و به پرسش از مضامین جهان‌شمولی چون زندگی، مرگ و دگرگونی انسانی بپردازد. در این رمان، روایت نه‌تنها بازنمایی یک رویداد پزشکی، بلکه کاوشی ادبی در باب همدلی، مسئولیت و پیوندهای انسانی است. تحلیل این مطالعه بر نظریه «مراقبت» استوار است؛ نظریه‌ای که بر توجه به دیگری، روابط بین‌اذهانی و مسئولیت اخلاقی تأکید دارد. نتایج نشان می‌دهد که تأثربرانگیزی روایت تنها از رنج تجربه‌شده ناشی نمی‌شود، بلکه از واکنش‌ها نسبت به رنج دیگران نیز شکل می‌گیرد. از این رو، مفهوم «مراقبت» به‌عنوان کلیدی اساسی برای خوانش این رمان مطرح می‌شود. Le roman <em>Réparer les vivants</em> (2014) de Maylis de Kerangal met en scène la vulnérabilité de personnages confrontés à la fragilité de la condition humaine. La souffrance du donneur d’organe Simon, celle de sa famille ainsi que celle des soignants crée une ambiance profondément pathétique, marquée par l’intensité des émotions et par l’expérience de la perte. Cette étude examine la manière dont l’auteure mobilise le pathétique comme une véritable technique narrative afin de développer la dimension émotionnelle du récit et de donner une profondeur particulière aux personnages. Elle montre également comment cette écriture sensible permet d’interroger des thèmes universels tels que la vie, la mort, la transmission et la transformation humaine. L’analyse s’appuie sur la théorie du care, qui met l’accent sur l’attention portée à autrui, les relations intersubjectives et la responsabilité éthique au sein des interactions humaines. Elle révèle que le pathétique ne résulte pas uniquement de la douleur éprouvée, mais aussi des réactions suscitées par la souffrance d’autrui. Le care apparaît ainsi comme une clé de lecture essentielle pour comprendre la portée humaine et éthique du roman. https://relf.ui.ac.ir/article_30551_3ac69e4c26ddb6e41d63e27990c09bc6.pdf